Artikel

Jess Donckers

Artikel door

Struggles - Redactie

Redactie

Wie is onze struggles community en welke watertjes hebben zij zelf doorzwommen om te staan waar ze vandaag staan? We spreken met jess donckers, toegepaste psychologe en psychotherapeute. Met haar praktijk Ella red richt ze zich op cognitieve gedragstherapie voor de begeleiding van zowel individuen als koppels. “ik ga samen met mijn cliënten op reis. Ik ben hun gids en steunfiguur, niet enkel tijdens het uur therapie maar ook daarbuiten.”

Tekst: Wendy Kegels

Wat doe je juist met Ella Red?

JeInterview met Jess Donckers voor het coachplatform Struggles.bess: “Enerzijds ondersteun ik mensen die hun groei terug in beweging willen zetten. We werken aan persoonlijke problematieken rond traumatologie of aan een vastgelopen persoonlijke ontwikkeling. Ook mensen die op zoek zijn naar loopbaanbegeleiding kunnen bij mij terecht. Anderzijds, probeer ik bij relatietherapie de verbinding terug te maken tussen twee mensen. Als een soort van vertaler-tolk ga ik hun twee werelden overbrengen naar elkaar en gaan we op zoek naar de reden waarom ze ooit voor elkaar gekozen hebben. Naast Ella Red bied ik met MINDSOLUTIONS ook bedrijfsgerichte business coaching. Ik wil dat mijn cliënten weten dat ik een steunfiguur ben, niet enkel tijdens de sessies maar ook daarbuiten wanneer ze het moeilijk hebben. Je krijgt een belangrijke rol in iemands leven. Mijn cliënten kiezen voor mij voor een bepaalde reden en een vertrouwensband met hen vind ik dan ook heel belangrijk.”

Hoe is jouw weg richting psychologie verlopen?

Jess: “Mijn eigen traject is organisch gegroeid. Toen ik twintig was, ben ik mama geworden. Ik heb in mijn jonge jaren niet gestudeerd op hogeschool of op universitair niveau, maar was toen aan de slag als sales en als model. Door mijn werk in de modesector hield ik me vaak aan de buitenkant en aan de oppervlakte. Ik merkte toen een enorme leegte en behoefte om daar verandering in te brengen. Met modellenwerk ben je altijd met uiterlijk bezig. Je staat voor de spiegel, kijkt of je haar goed ligt en of er een rimpeltje komt, je staat op de weegschaal. Dat is allemaal vrij oppervlakkig. Ik was niet bezig met wie of wat ik ben. Telkens ik een persoonlijk gesprek trachtte op te starten, kwam er heel weinig respons op. Dat zorgde ervoor dat een basisbehoefte voor mij niet werd ingevuld. Ik wilde ontdekken wie ik ben, niet alleen bij mezelf maar ook bij anderen.”

Welke stappen heb je concreet ondernomen?

Jess: “Rond mijn dertigste nam ik een sabbatjaar om na te denken over wie ik ben en wat ik wil. Ik heb altijd een voorliefde gehad om met mensen te praten. Dat is wel iets dat in je moet zitten. Ik wist direct dat ik psychologie wilde studeren. Dan ben ik als voltijds student aan de slag gegaan en wilde op drie jaar tijd mijn diploma halen. Mocht er een master-opleiding in Antwerpen beschikbaar geweest zijn, dan had ik daar meteen voor gegaan. Mijn dochter was al elf jaar, dus een studie in Antwerpen kon ik nog net combineren, maar pendelen richting de andere grootsteden was niet haalbaar. In het begin combineerde ik mijn televisie-opdrachten nog met mijn studie, maar na verloop van tijd ging dat niet meer. Dat was een keuze die ik heb moeten maken. Ik vroeg me af wat op lange termijn het meest bij mij zou passen en voelde dat ik veel energie kreeg bij een psychologische en psychotherapeutische richting.”

Hoe was dat voor jou, om tegelijkertijd je dochter op te voeden?

Jess: “Toen ik ervoor stond, dacht ik, hoe ga ik dit doen? Maar uit ervaring wist ik ook dat als ik me ergens in vastbijt, ik er gewoon voor ga en dan de eindstreep wil halen. Als ik nu terugkijk op die 7 jaar van studies, dan is het precies allemaal vanzelf gegaan. Je vergeet de obstakels na een tijdje. Het was niet evident om de ruimte te krijgen om te studeren. Er moest ook eten op tafel komen. Je moet verschillende rollen invullen, die van moeder, partner, zakenvrouw. De studentenrol op mijn leeftijd was de rol die ik het meest moest verdedigen. Dat was het moeilijkste. Maar ja, als je echt iets wil, dan gaat het ook op de moeilijke manier, hé.”

Ga je zelf nu ook meer naar de diepte, sinds die opleiding?

Jess: “Met counseling en coaching leer je de vragen te stellen die mensen sneller tot de diepte laten komen. Anders zou je in de praktijk de valkuil kunnen hebben dat mensen die niet naar de diepte willen omdat ze er angst voor hebben, aan de oppervlakte blijven spreken. Ik wil tot die diepere kern komen, ook in mijn algemeen zijn. Empathie, echtheid, interesse, dat zit in je. Dat kan je verder ontwikkelen door een opleiding, maar is niet echt iets dat je kan aanleren. Gesprekken met mensen die ik pas leer kennen, zijn nu ook snel diepgaander. Ik vind het heerlijk om een echt, oprecht gesprek te voeren. Dat gaat verder dan hoe is het, en als antwoord: goed. Door niet over externe zaken te beginnen praten, over het werk of over andere mensen, vraag je, hoe is het écht met jou? Hoe voel je je? Het is ook ok om over minder leuke dingen te praten.”

Hoe kijk je aan tegen deze standaardvraag – hoe is het? – met standaardantwoord?

Jess: “In de huidige burn-out cultuur gaat het effectief over hoe goed je bent in je job. Ik heb het druk druk druk, is een typische uitspraak die weinig zegt over jou als mens. Men probeert er meer een status door te vormen. Mensen zullen dan wel denken dat ik gelukkig ben, dat alles goed gaat en dat ik goed bezig ben. Dat is in veel gesprekken de essentie van wat men wil laten zien. Dat het niet goed gaat, zal men niet zo snel toegeven. En een schouder om op te huilen, zoekt men niet gemakkelijk bij elkaar, enkel misschien bij de kleine kern. Ik denk dat er veel gemis is onder de mensen. Omdat mensen nu tijdens de coronacrisis meer in intieme kringen hebben geleefd, hebben ze misschien meer contact gemaakt op dat niveau. Althans binnen de gezinnen waar er ruimte voor was, want dat was ook niet iedereen gegeven.”

Denk je dat er iets is veranderd na de coronacrisis?

Jess: “Als er een tweede golf komt, bestaat de kans dat er essentiële dingen veranderen. Maar ik vrees dat het nu te “kort” geduurd heeft. Men heeft heel abrupt een ongewilde keuze moeten maken. Als je in een crisis zit en je moet je hoofd boven water houden, dan past een mens zich enorm snel aan. Door het feit dat het “oude” leven nu weer zijn gangetje gaat, denk ik dat we in een mum van tijd terug in die stroomversnelling gaan zitten. We zullen terug in het Oude Normaal gaan leven in plaats van in het Nieuwe Normaal. Er zijn altijd wel mensen die uit zo’n moment iets positiefs halen en erdoor groeien, maar dat is volgens mij maar een zeer klein percentage.”

Voel je bij jezelf verandering?

Jess: “Tijdens de crisis heb ik de tijd genomen om meer tot mezelf te komen. Ik ben yoga beginnen doen, heb meer rituelen ingebracht zoals een ontbijtritueel, en heb zelfs aardappeltjes en courgetten geplant in de tuin. Dit bracht me meer tot mijn kern en heeft me enorm deugd gedaan. Maar ik merk nu ook al bij mezelf dat ik terug in een rush zit, sinds de sociale agenda terug geactiveerd werd. Ik heb van de tijd genoten, maar het is alweer voorbij. Dagelijkse yoga probeer ik wel te behouden.”

Wat vind jij het leukste aan je job?

Jess: “Toen ik in 2017 mijn eigen praktijk startte, heb ik bewust de keuze gemaakt om niet multidisciplinair te gaan werken in een groepspraktijk. Enerzijds omdat ik me nog aan het bijscholen ben en me de ruimte wil laten om gaandeweg van koers te veranderen en mijn eigen vorm te vinden. En anderzijds omdat ik een vrije vogel wil zijn. Daardoor heb ik de kans kunnen nemen om de zijrichting van business coach in te slaan. Ik kan ook nog geregeld reizen en blijven studeren. In september begin ik de master neurobiologie (richting klinische psychologie) aan de VUB. Dit houdt een schakeljaar en twee masterjaren in, maar ik ga het parcours verdelen over 5 jaar. Het zal me nog veel bloed, zweet en tranen kosten, maar langs de andere kant zal het voorbijvliegen. Het brein is zoiets boeiend. Ik wil me er verder in verdiepen. En wie weet welke mooie verhalen die we nu nog niet kennen, komen eruit voort.”

Welke eigen Struggle, iets waar je zelf in hebt kunnen groeien, wil je nog delen met de community?

Jess: “Iets dat mezelf erg geholpen heeft, maar dat ik ook bij elke cliënt probeer te implementeren, is dat je van elke negatieve gebeurtenis, verhaal of gevoel iets positiefs kan maken. Het was mijn Struggle om eerder naar het negatieve te kijken. Het is enorm verruimend als je dat perspectief kan ombuigen. In het begin lijkt het onmogelijk, maar eens je er behendig in bent, kan je dat veel mooie kansen geven in het leven.”

***

Meer weten over Jess? Check dan haar Struggles-profiel hier.

Een eigen profiel op Struggles.be? Dat kan! Meer info vind je hier.